dewaluacja blog ... .

Nieskrępowany moimi pragnieniami, moimi marzeniami, moim życiem, staje przed nocą, zuchwale patrząc jej w twarz.

Pozbawiony moich złudzeń, spogląda realistycznie w nadchodzące godziny. Wyprany z wrażliwości, nie prosi. Bierze minutę za minutą i bez skrępowania wypełnia ją tym, czego potrzebuje. Delikatność strąca zniecierpliwionym ruchem dłoni, tkliwość zostawia w cieniu nocy nie oglądając się na jej samotność. Znudzony jednym miejscem, bez pukania otwiera następne drzwi. Trudne pytania, niespokojne spojrzenia, kwituje milczeniem. Nie czeka na słowa, nastawiony na branie, zgarnia nocy jej najpiękniejsze fantazje.

Zbyt egoistyczny by dostrzec łzy, zbyt chciwy by zostawić nadzieję, zbyt obojętny by usłyszeć szloch. Bezkarny swoim cynizmem, gra z emocjami w pokera znaczonymi kartami, by z żetonami wygranych partii, wkraść się niezauważalnie z ostatnim westchnieniem nocy i rozmyć w pierwszych promieniach brzasku.

Kiedy kończy się noc, dzień zapachem kawy przywraca równowagę między światłem a cieniem. Światło uderza jednak bezczelnie, z furią, bez opamiętania. Wracam w cień!

- Wcale się nie zdziwię gdy jutro nas na You Tube będą pokazywać jak sobie tak w kółko jeździmy! Jak jeszcze raz przejedziemy przez to rondo i to skrzyżowanie, to chyba mnie diabli wezmą! - dodała i się nie zdziwiłam.

Przejeżdżaliśmy po raz kolejny przez koszmarne rondo wielkości stadionu, z tysiącem wyjazdów, wjazdów, zjazdów i plątaniną odnóży w ilości jakiejś trudnej do ogarnięcia, a cholerna Maryśka, czyli nasz GPS, złośliwe bydle, gubiło się na każdym rozdwojeniu dróg, przez co na chybił trafił wjeżdżaliśmy w kolejne i …, następne 9km do najbliższego zjazdu, by zawrócić i trafić, ale zjazdów też było kilka, a maryśka milkła i udawała że jej nie ma, więc też nie trafialiśmy i tak prawie godzinę zwiedzaliśmy kawałek Belgi! Fakt, że kawałek był trochę monotonny, ale z zamkniętymi oczami owo skrzyżowanie przejechać teraz możemy, więc jakieś dobro w postaci wiedzy nabytej pozyskaliśmy!

Kiedy z ulgą i bez żalu opuściliśmy atrakcyjne rozwiązanie skrzyżowania bezkolizyjnego, pomknęliśmy ku domowi! (z kilkoma przystankami na roztarcie zdrętwiałych zadków i odciśniętych kości ogonowych).

Dwudziestoczterogodzinna jazda jeszcze dzisiaj daje znać o sobie bólami tam i tu, ale już wszyscy w domu, a reszta to pikuś!

Teraz nastaje czas rozlokowania, poupychania tego co wczoraj wypakowaliśmy i do dzisiaj wyjść z podziwu nie mogę, zastanawiając się, „jak myśmy to wszystko zmieścili w tym aucie?”. Widać człek potrafi jak go przyprze!

Jak dobrze, że już dobrze, myślę sobie, i dobrze mi, że mi dobrze!

Ech! To będzie ostra szkoła jazdy, oj będzie, aż mnie już zaczyna w brzuchu ściskać i pewnie ściśnięcie puści dopiero w Colchester, kiedy zaparkujemy przy Viktoria Chasse i zacznę obściskiwać Młodą. Niech by już było jutro!

Po domowych robotach łupie mnie w kręgach i innych częściach, ale..., ale chałupa na przyjazd Młodych wysprzątana i przemeblowana (zgodnie z zapotrzebowaniem), więc mam to z głowy (tym bardziej z kręgosłupa), i mogę spokojnie ją przywieść i rozlokować! (znaczy się Młodą z NajNajMłodszym w formie kropeczki już troszkę więcej) jak i Ojca jego!

Najmłodszy rozwalił klawiaturę w laptopie i żeby pisać ze spacją muszę w nią stukać tylko w jednym miejscu, a że nie zawsze trafić mi się uda w owe miejsce,więc tasiemcowe „coś” mi wychodzi co wnerwia niebotycznie, ale..., Starszy odkupi nową, więc będę miała nówkę - funkiel, a skoro pisanie bez spacji wkurza mocno to zaniecham, więc laptop odpocznie ode mnie, a ja od niego!

Za 3 dni czeka nas 20 godzin jazdy w niewiadomych warunkach,(w tym większość w nocy) i już cierpnie mi zadek na tak długie siedzenia na wyżej wymienionym, ale..., ale „Lesio” Chmielewskiej wgrany na płytkę, więc przypomnę sobie tekst, który zaraził mnie Autorką na wiele lat i dobrze mi z tym było, a Anglii wyprzedaże więc... :)))

Torty i wózeczki nie idą, a nawet stoją, ale..., podobno początek roku to nie najlepsza pora na sprzedawanie czegokolwiek, więc zyskałam czas na sprzątanie, przesuwanie, przekładanie i dopasowywanie metrów kwadratowych do większego zagęszczenia.

Ale nie do końca stoją i leżą, bo właśnie torcik się sprzedał,wiec idę dziergać, by gdzieś tam Maleństwo, a właściwie jego Rodzice mieli radochę! Ale..., ale dobrze że wczoraj odgruzowałam chałupę, to teraz mogę spokojnie uprawiać „radosną twórczość”! O!

a "radosna twórczość" (w temacie wózkowym) wygląda obecnie tak...

Bezczynność niedzielna lekkim zniecierpliwieniem się wkradała. Pracowitość odłożona nie z lenistwa, lecz brakiem zapotrzebowania, przynależność codzienna odpracowana obiadem, czas ciągnie się niczym „mordolkejka” po zębach.

Po tygodniowym biegu trudno wyhamować. Coś jakby siła rozpędu pcha do przodu, a tu przód bez zaczepienia rąk i nóg.

Wreszcie noc czarną firaną przysłoniła okno i wyciszył dzień. Diana Krall ciepłym głosem nuci „boulevard of broken dreams”, czerwone wino jakby uspokaja, znieczula zmysły.
Zatrzymanie w biegu zdarzeń, otulenie muzyką, czas dla siebie.
Zamykam dzień kluczem nadchodzącej nocy i poddaję się trwaniu wyciszonemu, z lekkim uśmiechem pobłażania dla tego co było, co przyniósł dzień.
To już przeszłość więc nie ma potrzeby rozpamiętywania tego co już się stało moim i innych udziałem. Ot, następna kartka kalendarza osuwa się na ośnieżony wieczór, jak tysiące przed nią i po niej. Ale to będzie jutro, dzisiaj spaceruję z Dianą bulwarem, a myśli idą tuż obok, zdziwione brakiem zainteresowania, ale już posiadłam sztukę zamakania ich emocjonalności i jak widz, spoglądam na nie z kroplą nostalgii, rozrzewnienia, akceptacji.

Niech sobie poswawolą, niech pogmerają w przeszłości jeśli taka ich potrzeba, w teraźniejszości jeśli muszą, w przyszłości jeśli inaczej nie mogą.

Ja nic nie muszę, ja bulwarami nocy powędruję aż do porannej szarości.

Świat zasypany, zawiany i zaśnieżony.
Wieczornie przysiadam..., już można.
Dzień zamknął się wieczornym zmierzchem, szarym choć wokoło biało. Odchodzi na palcach, bez aureoli złotego zachodu, bez nieba płonącego, ot, tak jakby go nie było. Przed wtuleniem się w miękkość poduszki jeszcze trochę myśli wysłanych tam i tam, jeszcze poukładanie własnych na przynależnych im półkach pamięci, jeszcze w jutro wejście na chwilę.
Na dzisiejszy wieczór zaprosiłam Seal'a. „Achange is gonna come” kołysze, wycisza, nastraja myśli pozytywnymi emocjami. Potrzeba mi pozytywu, potrzeba wiary, potrzeba odporności na zmiany które zbliżają się bez możliwości ominięcia. Wejdę w nie jak wchodziłam nie raz i choć siniaki tu i tam, to jednak człek się kula dalej, wciąż do przodu, do przodu, do przodu... . Tylko czy jest gdzie się śpieszyć? Może za następnym „przodem” będzie to, w czym niekoniecznie chciałoby się uczestniczyć?
Ale życie pisze scenariusze jakie pisze, a ja, aktor bez talentu, bez suflera, gram jak gram.
I nie jest to narzekanie, to tylko akceptacja scenariusza jakie podrzucił mi pan reżyser Życie.
Na wieczór jednak ja napisze scenariusz własny i niech mi się życie nie wcina! O!

Z walki pozostała mi przykurzona biało-czerwona opaska strajkującego patrioty, gdzieś tam pewnie na strychu upchana (było nie było jakiś szacunek historyczny jej się należy, więc niech sobie poleguje), wspomnienie wolnych sobót i radość, że wolnej soboty brak, bo to znaczy, że jest zarobkowatość, a co za tym idzie i chleb posmarowany, i herbatka (o gatkach nowych na zadek nie wspominając) i jutro jakoś bardziej jasne, (pomimo tej śnieżnej rozpierduchy za oknem).

A rozpierducha po całości, bo sypie, wieje, zawiewa i wszelkie inne przypadłości zimowe szaleją za oknem i aż strach w jestestwie mym się lgnie okrutny, gdy pomyślę, że może tak potrzymać, a przed nami 1300 km dróg, autostrad, zjazdów, objazdów w ruchu prawostronnym i lewostronnym (o promie nie wspomnę)!

Zaczynam przygotowywać się do drogi psychicznie, a i fizycznie zacznę chyba, bo jak się nic w aurze nie zmieni, trzeba będzie zabrać ze sobą jakaś kołdrę, zaprowiantowanie na przynajmniej tydzień, parę termosów, łopatę do przekopania się przez zimowy śniegu tren, worek z piaskiem by pod wzniesienia się wznieść i..., i jeszcze coś, co się może przydać, a czego teraz nie pamiętam.

Nadzieją jednak się karmię, że do 29-tego coś się ociepli, coś stopnieje, spłynie, wysuszy i po nasze NajNajMłodsze pojedziemy w ludzkich warunkach.

NajNajMłodsze ma już 0,5cm i w postaci kropeczki (krzyżykiem zaznaczonej) zostało nam przedstawione. Kropka jest konkretna i widać od razu, że charakterek zdecydowany już od zarania posiada! Wiadomo po kim to ma!

A za oknem wieje, dmucha i totalna rozpierducha, a w człeku szczęśliwość siedzi, że się teraz na szosie nie biedzi!!! (tylko poleguje w ciepełku, z kawałkiem ciasta, i z herbatką z wkładką). Można przeżyć!

Dopóki serce w piersi drży,

Dopóki sen niewieczny jest,

Daj Panie poznać wiary moc,

Miej proszę dzisiaj taki gest.

„Aniele Boży Stróżu Mój”

Gdzieś w zakamarkach pamięci drży,

Już prawie zapomniany rym,

W potrzebie wraca..., wybacz mi.

Ja wiem, że jeśli tylko chcesz,

Usłyszysz w zgiełku szept tych słów,

Panie wysłuchaj każdego z nas,

To przecież tak niewiele jest.

...  Stary Rok, jak na staruszka zmarzlucha przystało, przyodział się w biały kożuch, walonki białe i gotowy do drogi czeka na odliczanie swojej ostatniej północki przysypanej sporym śniegiem.

Odpali jeszcze parę petard, wlanie strzemiennego na drogę i pójdzie w przeszłość, ustępując miejsca Smarkaczowi, który aż się pali, by staruszka zepchnąć w niebyt.

Przeżyliśmy co przeżyliśmy i po raz kolejny przekraczamy próg nowego roku.

Bez podsumowań, bez postanowień, bez zadumy co było, co będzie, wypiję toast, który oby mnie i wszystkim się spełnił...

„ OBYŚMY ZDROWI BYLI !!!”

… to i z całą resztą sobie poradzimy, cokolwiek miałoby to być.

Już prawie święta, więc jasełka tu i tam. Te większe i te mniejsze. Ja miałam przyjemność oglądania tych mniejszych, (czytaj przedszkolne) choć dla Najmłodszego i dla mnie były tymi większymi, a nawet największymi, gdyż on wystąpił w roli Pierwszego Misia, a ja widza i fotoreportera.

Pierwszy publiczny występ okazał się sukcesem po całości. Deklamacja wierszyka wypadła bardzo dobrze, bez zająknięcia, głośno, wyraźnie i co najważniejsze bez pośpiechu, co nie było łatwe, bo Najmłodszy jest szybki i w słowach i czynach. Ale jakoś opanował pęd i się popisał.

Tylko do jednego nie dał się przekonać, choć perswazji użyliśmy wszelkiej (łącznie z szantażem i obiecankami). Nie dał się przebrać i swojego zdania - „nie będę z siebie robił ….. (i tu padało słowo nie całkiem cenzuralne) nie zmienił ni pod groźbą, ni obiecanką.

Tak więc Pierwszy Miś zaniósł Jezuskowi miodek bez kostiumu, ale reszta poszła świetnie, aż łezki wzruszenia fotoreporter (czyli ja) ukradkiem ocierał.

Bo nie wiedzieć czemu człowiek tak się wzrusza przy Pierwszych Misiach. A może to Duch Bożego Narodzenia tak człowieka zmiękcza!

W pampersowym temacie mocno się uspokoiło. Tuż, tuż święta, kto miał zakupić pampersowy prezent pod choinkę już to poczynił, więc teraz „pracownia” znowu stała się pokojem w którym choinka już stoi, a pod nią prezenty, (i te z Anglii i te rodzime) leżą i ciekawość na wielką próbę wystawiają. Ale charakterem się wykazujemy mocnym i rozpakowanie jak zawsze po wigilijnym posiłku nastąpi. Tradycja rzecz święta!

Zima wykazuje się nadal szczodrością i zabieliła, przymroziła po całości, i choć „ładnie to pokazali”, to cichutko liczę, że rozmrozi i rozbieli, byśmy mogli spokojnie ruszyć w drogę, w którą to w świąteczny dzień ruszyć mamy zamiar.

W ubiegłe święta Starszego z rodziną brakowało przy stole wigilijnym, w tym Młodej brak. Może za rok uda się wszystkich pozbierać przy jednym stole? Przecież w te najważniejsze święta nie karp, prezenty czy choinka najważniejsza, lecz to, że można mieć tych których kochamy obok siebie. Może następne święta będą już bez westchnienia, że gdzieś, ktoś, tam, a nie tu obok. I to będzie jedno z moich świątecznych życzeń.

Ale do świąt chwila jeszcze, więc w codzienność szarą, a raczej białą się udam, by jeszcze zakupić to i owo, posłać ostatni tort w drogę i ogarnąć domostwo, by i ono poczuło się świątecznie.

Dawno, dawno temu, a może wczoraj, gdzieś daleko, a może tuż obok, Ona i On. Młoda Para. Na zawsze..., na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie.

Słońce promieniem odbitym w złotych krążkach zanosi słowa do nieba. Jej oczy, cały świat, jego ramiona, bezpieczna przystań. Jeszcze pewni miłości, jeszcze ufni w bliskość ciał, otuleni bielą welonu, wierzą w szeptane słowa.

Wtopieni w szarość dnia, w niszczycielski czas, w ciszę przy stole, wypełniają przyrzeczenie. Mapa codzienności wytłoczona wokół oczu, brąz plam na dłoniach,  złoty krążek wtopiony w nabrzmiałe palce.

Na dobre, na złe, w zdrowiu i chorobie.

Jej zmącone oczy, cały świat, jego ciężkie ramiona, ostatnia bezpieczna przystań. Pewni miłości, ufni bliskością, otuleni srebrem włosów, wypełniają obietnicę do końca.

Ona i On. MŁODA PARA. Dawno, a może teraz, daleko, a może tu.

Bajka? A może rzeczywistość?

Nasze własne wspólne SERBERKO :)

Następny dzień zwisa z kalendarza i przez te kilkanaście godzin powisi, by gdy nadejdzie północ, zjechać do boksu i zrobić miejsce następnemu. Przebiegają te dni jakoś zbyt szybko, przynosząc ze sobą zdarzenia dobre i mniej dobre i to „priorytetem” niestety. Gdyby choć było to za „pobraniem”, zawsze można by odmówić przyjęcia i odesłać do adresata, a tak? Otrzymujesz bez możliwości zwrotu i nawet potwierdzenia odbioru nie potrzebuje! Ech, życie, życie... .

Posypały się jakoś wiadomości które serducho ściskają, niespokojność wtłaczają w myśli i złość na bezradność która ogarnia, bo gdy samemu bieda, to bierzesz się z tym za bary i od ciebie zależny przebieg i wynik potyczki, a gdy to dotyka kogoś bliskiego, stajesz bezradny i tylko dobre myśli, wiarę i nadzieję możesz mieć, choć chciałoby się tak więcej!

Zbieram więc w sobie całą wiarę i wiem, że będzie dobrze, bo będzie! Ja to wiem!

A dzień szary za oknem, mokry i chłodny nie zachęca do spacerów, ale nic to, bo czasu na spacerowanie brak. Święta za pasem i choć w święta ruszymy z życzeniami urodzinowymi i podarunkami, to coś jednak trzeba przygotować, choćby choinkę ubrać nową. Bo choinkę zakupiłam, pomimo że przeszło dwu metrowa jest na stanie domowym. Jednak pokój przerobiony na pracownie, zapchany pampersowym biznesem, miejsca na przeszło dwumetrową choinę nie posiada, więc zakupiłam metrową, która spokojnie na szafce stanie, nie absorbując podłogowej cennej przestrzeni. A i inne walory posiada! Mało do ubierania i do rozbierania, a to istotna zaleta, gdy dzieci już nie ma, które choinkę ubierały i rozbierały.

Więc ubiorę metrową, bigosu nagotuję, wigilię zjemy u Starszego i ruszymy w drogę, na świętowania ciąg dalszy.

Ale póki co, to tort i wózeczek idę dziergać, bo gdzieś, jakiś Maluszek już czeka na swoje pampersy, więc trzeba zrobić i słać! Miejmy dobry dzień... .

 - To ja dzisiaj zabieram się za stelaże! Podrobię trochę i będzie na zaś, a potem wyślemy paczki – powiedziałam wczoraj porannie przy kawie też porannej.

- Przecież mówiłaś, że dzisiaj nic nie tykasz w kwestii pampersowej, że odpoczywamy! Niedziela miała być na luzie! A z wysyłką też raczej ci nie wyjdzie, bo o ile wiem, to dzisiaj poczciarze odpoczywają jak Bóg nakazał! - z pretensją w głosie odpowiedział Mężczyzna.

- Jaka niedziela? To nie poniedziałek dziś? - zdziwiłam się wczoraj – no zobacz jak ten czas się pomotał – stwierdziłam odkrywczo, odpuściłam pracowitość i wrzuciłam na luz.

- Mamcia? A ty od Mikołaja to nic nie masz dla Najmłodszego? - zapytał Starszy wieczorową porą – nie żebym się dopominał, ale podobno coś masz, a głupio tak nie dać jak jest – tłumaczył się lekko zażenowany.

- O w mordę jeża! To dzisiaj Mikołaj! Już pakuję i lecę na górę! Nie mogłeś wcześniej przypomnieć?! Zapomniało mi się na śmierć! - ochrzaniłam Starszego, zapakowałam i pognałam na górę.

- Chyba wiem co ci kupić pod choinkę!- odciął się Starszy – lecytynę ci kupię! - zapowiedział, ale nie odpowiedziałam co o tym myślę, bo śpieszno mi było na górę. Jeszcze zdążę mu wytłumaczyć stosowność takiego prezentu!

Ale kurna coś z tym czasem muszę zrobić! Krok skorygować czy cóś, bo coś nie do rytmu nam idzie! Albo ma mocniej do przodu, albo w tyle zostaje! Ktoś tu wyraźnie gubi krok!

Ale że dzisiaj poniedziałek to pewne! Sprawdziłam w kalendarzu!